Kamis, 11 April 2019
DOOR DE BRIL VAN ALEX ' EVEN BIJLULLEN '
Je moet op bepaalde tijden nooit proberen om welke bestuurder van welke organisatie ook de lijn te krijgen of te spreken. Dan zijn ze namelijk aan het lunchen. Als Pedel van de Rijksuniversiteit van Groningen en als nevenfunctie veiligheid had ik nog nooit geluncht. Het kwam niet in me op, want ik was aan het werk. Lunchen heette anders: je had middagpauze. Bij de universiteit waar ik werkte, betekende dit met een boterham voor je neus. Ik wist helemaal niet dat er toen, op andere plekken, al werd geluncht. Toen ik de journalistiek in ging mopperde mijn collega op de redactie steeds dat ze Jan, Piet, Miep niet aan de lijn kregen die waren aan het lunchen.
Sommige bestuurders zijn permanent aan het lunchen. De gemeentes en provinciale bestuurders doen volgens mij niets anders. Ik moet het eens vragen, maar ik ga er voorlopig gewoon maar van uit dat Zakelijk Lunchen een apart vak is. Bijna alle plannetjes worden financieel bij elkaar geluld boven een bord zalm met aanhangend dille vocht of zoiets. Ik kwam laats op de trappen van het stadhuis een oudere dame tegen die een schuurtje bij elkaar wilde lullen bij de wethouder. Ook wilde die haar kunstgebit voor een vergoeding in aanmerking laten komen. De oude vrouw had een rieten mantje bij haar met een geblokte zoekdoek er overheen. In het mandje vermoedde ik etenswaren of een pannetje soep. T'was onder lunchtijd. Ze liep na lunchtijd doodongelukkig naar buiten, t'was vast niet gelukt en zonder gebit. Ze was de stadhuistrappen nog niet af of de deur zwaaide open en een leeg pannetje, aantal lepels kwamen haar achterna.
Je moet tijdens een borrel je plannetjes een paar keer laten vallen. Zoals ik leerde op de academie. ‘Pitch je plan als ze net een geroosterde punt brood vol met garnaaltjes onder hun snor duwen. Dan kunnen ze je niet onderbreken. Toen ik bij TMG kwam als journalist een jarenlange hobby van me, leerde ik dus nooit te bellen onder lunchtijd. Als je iets wil weten van de notabelen gewoon meelopen hele dagen meelopen blijven hangen en vaak met een asielhondje die je uitlaat langslopen. Je hebt bepaalde groepen die helemaal brutaal te werk gaan om aandacht. Teksten opsturen waar de honden geen brood van lusten. Wil je ondernemers een beetje buigzamer maken hang je iets op een handgranaat of zoiets. Dan zijn wij journalisten nog braaf met onze uitlaatdienst asielhonden. Ik laat altijd zo'n klein likkertje die ik uitlaat. Laats was ik hem vergeten. Ik zat in het café toen het mij opviel dat mijn schone " jenevertje) steeds op was. Had ik het hondje nog in de binnenzak, die stiekem mij schone leeg likte. Ik zat naast diegene die ik wilde uithoren, nu wie hij allemaal likte, U wil het niet weten. Nee t'was niet in Meppel.
Om het even kort samen te vatten: een maandje later ligt er een eerste script op tafel, waarover dan ook weer moet worden gelucht. Alles kan daarbij weer veranderen. ‘Wil je van de Veluwe liever toch Andalusië maken, want daar kun je goedkoper een windmolen huren, en maak van die Nederlandse boer een nazi met een kenmerkende wond in zijn gezicht. Verder wat kleine dingetjes. Er zit een helikopter in, maak daar een fiets van. Die reddingsoperatie op het strand, daar maken we een gesproken herinnering van. Tegenwoordig lunchen we met de harde kern van onze steeds verhardende samenleving. Wel in een ander kostuum kogelwerende vesten inbegrepen. Of even langs bij " water en brood ". En schrijf gewoon voor de zekerheid nog een voice-over voor mensen die het artikel niet begrijpen. Lekker, die gevulde eend van jou?’ Daarna laten we de politici afrekenen. Je roept: ‘Ik moet ervandoor. Ik heb een late lunch met iemand die iets in de onderwereld wil gaan doen.’ Ik zal Nico eens vragen of hij dit bedoelde.
