Rabu, 16 Januari 2019
DOOR DE BRIL VAN ALEX " DE TOEKOMST VAN GRONINGEN!
Het voornemen,.. 'noem het een besluit om de gaskraan in Groningen helemaal dicht te draaien, is de grootste zorg dat Groningen in de volksmond niet moet worden genaaid. Voor de kust grote windenergie parken en in Delfzijl net zulk een vervuilende industrie zodat de risico's enorm hoog blijven. Nu al hebben de burgers het gevoel er erg bekaaid af te komen en aan het lijntje worden gehouden wat betreft schadeloosstelling. Groningen is nu nog een machtige economische Provincie die nog tal van troefkaarten in handen heeft. Maar worden die troefkaarten wel goed uitgespeeld. Slaan de Groninger onderhandelaars wel genoeg met de vuist op tafel.
Van concrete stappen om het Groningse gas te verruilen voor duurzamer energiebronnen is onder grootverbruikers nog vrijwel geen sprake. Alternatieven moeten niet alleen zekerheid bieden dat de gaskraan sneller kan worden teruggedraaid, maar ook zekerheid voor de toekomst geven. Groningen moet er beter van worden en er niet bekaaid vanaf komen. Wat verdiend Groningen eraan en hoeveel compensatie komt er bijvoorbeeld voor de visserij als straks de visgronden worden vol gepland met windmolens. En hoe zit het met alternatieven zoals waterstof alsmede de gevaren van die alternatieven die daaraan kleven. Alternatieven voor herstel en leefbaarheid en werkgelegenheid voor Groningen.
120 kuub per uur geeft de flow-meter van een van de grootste branders in de hal van Zeolyst in Delfzijl aan. Het is een gasverbruik waar een gemiddeld huishouden het een maand warm mee houdt. En dan is dit nog maar een van de zestig branders in de fabriek. Samen verbruiken ze net zo veel gas als een woonwijk met 2.500 huizen: 4 miljoen kuub Gronings gas per jaar. ‘We zijn een kleintje onder de grootverbruikers’, vertelde fabrieksdirecteur Jos Leuveld aan de Volkskrant, die vanmorgen op mijn deurmat tuimelde.
Zeolyst is wereldmarktleider in de fabricage van hoogwaardige zeolieten (‘kokende stenen’), een organische verbinding tussen aluminium en silicium. Het dient als bestanddeel van katalysatoren in de olieraffinage (‘hydrocracking’) en voor het afvangen van uitlaatgassen (stikstofoxiden). Vanwege de toenemende vraag naar schone brandstof en de strengere milieueisen breidt Zeolyst al zes jaar op rij uit. In bigbags van een kuub verlaat het poeder de fabriek voor gemiddeld 30 euro per kilo.
Door een mengsel van waterglas, aluminiumhydraat, natronloog en zoutzuur 24 uur op 100 graden te koken worden kleine zeolietkristallen gevormd. Daarna moeten de zeolieten drogen en verder bewerkt worden waarbij temperaturen van 800 graden nodig zijn.
Overstappen van Gronings gas op importgas, zoals Wiebes het bedrijf begin dit jaar nog dicteerde, was technisch geen probleem geweest. Gasunie heeft al een H-gasleiding naar het industrieterrein Oosterhorn, waar ook grootverbruikers als Dow, Akzo, PPG en Lafarge Gips zitten. De meeste branders van Zeolyst bleken erop te kunnen worden afgesteld. Maar de vraag blijft wel is dit wel een alternatief zeker in de reductie van milieumaatregelen. En hoe zit het met de garanties voor Groningen.
Nu, met Wiebes’ aansporing te zoeken naar een hernieuwbare energiebron, is het perspectief minder helder. De ombouw staat op de lange baan, terwijl de druk om te verduurzamen wordt opgevoerd. Fabrieksdirecteur Leuveld is ervan overtuigd dat verduurzamen nodig is. ‘95 procent reductie van CO2 in 2050 lukt niet met alleen besparen, betekent dat we van het (fossiele) aardgas af moeten. Maar hoe? Dat is de grote vraag.’
Elektriciteit gebruiken om te verwarmen tot 800 graden is energetisch ‘niet erg elegant’, als er al genoeg groene stroom zou zijn. Het meeste heil ziet Leuveld in waterstof uit electrolyse van water, al dan niet omgezet naar een andere brandstof, bijvoorbeeld ammoniak of methanol. ‘Dan hebben we groen gas.’ Ja, ja maar inmiddels kennen wij de risico's van ammoniak of methanol maar al te goed.
Momenteel is de stad Groningen druk doende met een nieuw College. Een speerpunt zou kunnen zijn om een Groene Campus met daarbij jongerenhuisvesting te realiseren. Genoeg woonruimte voor nu en in de toekomst geheel energie neutraal. Dit zou kunnen worden gefinancierd uit compensatie gelden vanuit Den Haag. Concrete plannen en financiering, zodat Groninger er wijzer van kan worden.
De perspectieven die aan de industrietafel geschetst worden leunen sterk op een snelle ontwikkeling van de productie van waterstof uit groene stroom en de beschikbaarheid van voldoende groene elektriciteit. Maar is het realistisch en kunnen wij die groene energie niet veel beter inzetten dan voor de industrie. ‘Technisch gesproken kan een Groene Campus en jongerenhuisvesting. Dat heeft tevens als voordeel dat je de beschikbare ruimte binnen de volkshuisvesting veel beter kunt inzetten. Je kan dan gericht binnen de compacte stad diversiteit aan woningen realiseren de binnenstad vergroenen en bedrijven die niet noodzakelijk zijn voor de binnenstad aan de rand van de stad clusteren. Parkeerproblemen aanpakken en winkels geruisloos laten overgaan naar Groene energie.
En is het economisch haalbaar! Als we te laat reageren ruïneren we het klimaat, nu kan het worden meegenomen in de onderhandelingen met Den Haag. Het vinden van de juiste balans is de grote uitdaging. Die compensatie van de nieuwe compacte stad zou eerlijk zijn en kan Groningen naar de toekomst toe opbouwend van dienst zijn naar een Groene Provincie met aantrekkelijke voorwaarden voor nieuwe activiteiten en schone bedrijven. Wat duidelijk is zijn de signalen van bedrijven vervuilende bedrijven in Groningen. Groene steden in Groningen leveren veel meer op in de toekomst. Ik hoor er niks van.
Ook de Groene Rijksuniversiteit en Hoge school alle onderwijsinstellingen in Groningen zou binnen vijfjaar te realiseren zijn. Kunnen gaan gelden als compensatie. Zonder garanties dat Groningen er beter van zal worden is straks de hele kunstlijn vol gezet met windmolens en akkers liggen vol met zonnepanelen. Uiteindelijk pist Groningen zichzelf weer in de eigen broekzak, als we niet snel met concrete plannen en eisen komen. Vuist op tafel keihard onderhandelen. Het artikel in de Volkskrant geeft een goed realistisch beeld hoe bedrijven ernaar kijken. Alleen in hun eigen belangen!
