Rabu, 26 Desember 2018
Column nooit verder vertellen....
Begin november werd ik opgebeld en er volgde de vraag of ik ook een Column wilde schrijven. Een column vroeg ik eigenlijk dom. Ja voor de kerstuitvoering van het blad en alsof ik dan het onderwerp wilde aangeven waarover ik het dan zou willen hebben. Als ik niks weet te schrijven dan heb ik het altijd over vroeger. Niet dat vroeger nu zo gelukzalig was, dat niet. Maar ik herinner me dan het verhaal van Menno Huizinga. Menno had de moeilijk taak op hem genomen om mij goed te leren lezen en schrijven. Ik was achtjaar en bakte er op school niks van. Mijn vader was net overleden en mijn moeder was tijdelijk overspannen opgenomen. Het was haar allemaal te veel geworden. De oorlogsjaren in Amsterdam aan de Plantage Middenlaan waar mijn vader en moeder destijds woonden en van waaruit mijn vader in 1944 was weggevoerd naar het ongewisse.
Of dat alles ineens die veranderingen op achtjarige leeftijd en onwetend van het gevecht bij wie ik tijdelijk zou huishouden. Er waren verschillende kandidaten, hoorde ik later. Maar vooruit terug naar die vraag in november. Ik kreeg een soort preek over hetgeen ik had voorgenomen. Ik wilde stoppen met het nieuws-blog, News-Groningen per 01 januari. Maar je blijft dan toch kronkels en columns schrijven klonk het aan de andere kant van de lijn. Ja maar ook onregelmatig. Ik heb plannen vertelde ik om een boek te gaan schrijven. Een boek tussen fictie en werkelijkheid. Even was het stil aan de andere kant. Een kerstcolumn moet dan toch nog kunnen. En welk onderwerp wil je dan bespreken. Ik kreeg na lange aarzeling de tijd om daarover te kunnen nadenken. In november weet je toch nog niet waarover je het zou willen hebben met de kerstdagen. Ik weet nog eens niet of ik met de kerstdagen wel een overdenking wil schrijven.
Dat kleine twijfelachtige jochie van achtjaar kwam weer in mij boven. De zin van communiceren door te leren schrijven. Menno had daarvoor zijn eigen methodieken. Elke letter van het alfabet had hij in prachtige getekende letters voor mij gemaakt. Het was een soort kalligrafie. Kalligrafie (uit het Grieks: καλός, mooi en γράφειν, schrijven) is de kunst van het schoonschrift. Toen ik zijn A zag, toen had ik gelijk zin omdat na te gaan tekenen. Dus begon eraan. Menno glimlachte toen ik mijn eerste a op papier had. Vele jaren later was ik degene die met kerst de kerstkaartjes thuis schreef, omdat mijn handschrift zo prachtig was, tenminste als ik mij daar op toelegde. Menno vertelde mij een verhaal over een ijswinkeltje. Als jochie van achtjaar had ik nog geen benul wie Menno werkelijk was. Het verhaal ging erover hoe ze in de oorlog slagcrème maakten. Dat was ijs. Dat werd gemaakt van bietenwater met surrogaat eiwitpoeder. Maar dat kwam omdat ik die zomer van mijn achtste levensjaar naar zijn beoordeling zo mijn best had gedaan dat ik op 04 juni toen het bloedheet was geen les, maar een ijsje kreeg.
Menno schreef eerst grote letter en later los van elkaar kleine letters en zinnetjes. Zo leerde ik spelenderwijs al tekenend het hele alfabet en leerde lezen en schrijven. Tenminste was hij een van de mensen die aan de basis stonden van mijn ontwikkeling. Op school werden daar toen ik ouder was specialisten bij gehaald zoals meneer Jotma uit Zwolle. Ook de toen jonge leraar Meester Hogerheide, nam daarin een groot aandeel. Vele jaren later ik zal een hartje of zestien zeventien zijn geweest, woonde en werkte ik in Amsterdam. Ik woonde bij Ad van der Molen aan de Stadhouderskade van Amsterdam vlakbij het kantoor van Freddy Heineken. Het was voor mij bijna een traditie geworden om op 04 juni ergens, naar vooronderzoek' de beste ijssalon, een ijsje te gaan eten. Ik vertelde maar al te graag over hoe lekker ijs wel was. Ik ben nog dol op ijs trouwens. Onderwijl teken ik dan de letters is het niet op papier dan is het wel in gedachte. De ingrediënten wil ik niet weten. Vandaar dat ik, 'waar ik dan ook ben op dat moment', allang weet waar ik dan dat ijsje zal gaan nuttigen.
Echter zijn zekerheden niet altijd zekerheid dat je voornemens ook gaat uitvoeren. Zo ben ik trouwens wel een beetje. Maar ik probeer in ieder geval aan het schrijven te geraken. Een poging te gaan ondernemen. Dan stop ik met Twitter, Facebook wat ik toch al veel te omslachtig heb gevonden. Misschien tegendraads maar na jaren als meeschrijver hebben geschreven en de laatste vijfjaar een blog ben ik zo wispelturig om een poging tot het schrijven van een boek op te pakken. Ik had aangegeven dat ik geen bijdrage zou schrijven dus geen column te schrijven. Niet voor diegene die mij dat vroeg te doen althans. Vandaag schrijf ik dus een kronkel of is het nu toch een column. Ik zoek het eventjes niet uit, ga aan het kerstdiner..... leuke dagen nog.
Menno schreef eerst grote letter en later los van elkaar kleine letters en zinnetjes. Zo leerde ik spelenderwijs al tekenend het hele alfabet en leerde lezen en schrijven. Tenminste was hij een van de mensen die aan de basis stonden van mijn ontwikkeling. Op school werden daar toen ik ouder was specialisten bij gehaald zoals meneer Jotma uit Zwolle. Ook de toen jonge leraar Meester Hogerheide, nam daarin een groot aandeel. Vele jaren later ik zal een hartje of zestien zeventien zijn geweest, woonde en werkte ik in Amsterdam. Ik woonde bij Ad van der Molen aan de Stadhouderskade van Amsterdam vlakbij het kantoor van Freddy Heineken. Het was voor mij bijna een traditie geworden om op 04 juni ergens, naar vooronderzoek' de beste ijssalon, een ijsje te gaan eten. Ik vertelde maar al te graag over hoe lekker ijs wel was. Ik ben nog dol op ijs trouwens. Onderwijl teken ik dan de letters is het niet op papier dan is het wel in gedachte. De ingrediënten wil ik niet weten. Vandaar dat ik, 'waar ik dan ook ben op dat moment', allang weet waar ik dan dat ijsje zal gaan nuttigen.
Echter zijn zekerheden niet altijd zekerheid dat je voornemens ook gaat uitvoeren. Zo ben ik trouwens wel een beetje. Maar ik probeer in ieder geval aan het schrijven te geraken. Een poging te gaan ondernemen. Dan stop ik met Twitter, Facebook wat ik toch al veel te omslachtig heb gevonden. Misschien tegendraads maar na jaren als meeschrijver hebben geschreven en de laatste vijfjaar een blog ben ik zo wispelturig om een poging tot het schrijven van een boek op te pakken. Ik had aangegeven dat ik geen bijdrage zou schrijven dus geen column te schrijven. Niet voor diegene die mij dat vroeg te doen althans. Vandaag schrijf ik dus een kronkel of is het nu toch een column. Ik zoek het eventjes niet uit, ga aan het kerstdiner..... leuke dagen nog.
