Kamis, 29 November 2018
T's WEER DONDERDAG DUS EEN COLUMN DOOR DE BRIL VAN ALEX "
Het kostte uiteindelijk duizend euro, maar de reputatieschade en intrekkingen van toelages voor bestuurlijke activiteiten binnen de vereniging kosten ongezien veel.
Ik mag zelfs, van de hoofdredactie, de naam van deze studentenvereniging in Groningen, die op hoofden gaan staan, niet meer noemen. Nu heeft mijn Oma zangtalent onder kanaries gestudeerd. Studentenverenigingen wisten zich in vier decennia uitstekend aan te passen aan de tijdsgeest. Al klaagden ze soms over ‘weerzinwekkende verloochening van de feiten’. Dat is dan een ander liedje.
‘Hoe kwam Oma ertoe om zichzelf kandidaat te laten stellen voor het voorzitterschap van de vereniging, een taak, die voor een man ( in die tijd van Oma) meer voor de hand zou liggen?’
Mijn Oma was net tweeëntwintig dat die datzelfde college jaar ‘als eerste vrouw in de roemrijke historie van de vereniging tot praeses werd gekozen’. Zodoende mag ik nu niet de concurrentie benoemen. En braaf dat ik ben, doe ik dit niet. Anders zo dreigde Oma. " ouderen mishandeling daar staat veel meer op".
Er volgden verontwaardigde brieven, maar die gingen over een andere kwestie: het openstellen van studentenverenigingen voor werkende jongeren. ‘Primair geen taak voor een studentenvereniging’, aldus Oma, waarop "de club" verweten werd conservatief en besloten te zijn.
Studentenaangelegenheden bestonden verder vooral uit mededelingen, over feestjes, lustra en nieuwe besturen. Het weekmenu, maar ook bij het Weekendcafé kon je voor fl. 4,75 eten, borrelen en Studio Sport kijken. Dat waren nog een tijden.
Er werden wel pogingen gedaan om de drempel te verlagen die er bestaat tussen burger-organisatie en studentengroeperingen.’ In november 1977 kondigde het bestuur van ene studentenvereniging in een ingezonden stuk aan een open vereniging te worden, ‘voor alle jongeren. En of die dan blauwe blazers dragen of niet, dat moeten ze zelf maar weten.’
Eén vereniging die zich destijds nog baseerde ‘op een christelijke levensvisie’, vond het allemaal maar lastig. ‘We hebben een commissie jongerenverenigingen van vijftien man ingesteld, die deze zaak van alle kanten gaat bekijken’, meldde de voorzitter. ‘Neem nou de tijden van openstelling. Onze sociëteit is pas van 10 uur af ’s avonds open en blijft open tot ver in de nacht. Dat zijn voor een werkende jongere ongemakkelijke tijden.’
In 1983 blikt een ander bestuurslid terug op de discussie: ‘Dat is totaal uit de hand gelopen; we zijn begonnen met een bestuur van elf man en geëindigd met z’n vijven. Er zijn dat jaar harde woorden gevallen.’Toen maakten studenten dus zo kunt u concluderen elkaar verbaal af.
Die probleemstad trouwens, daarover kwam in 1977 nog een ingezonden brief van een ‘inwoner-student’, over ‘de gevaren waaraan de nieuwkomers in het criminele Leiden worden blootgesteld’, vooral degenen ‘uit rustige provincieplaatsen’, die denken dat je ‘hier ’s avonds en ’s nachts rustig over straat kunt gaan’, met risico’s als ‘afgeranseld worden of een mes tussen de ribben krijgen’. Dat was dus toen nog niet naar binnen gedrongen.
Studenten toonde zich intussen óveral bij betrokken. Politiek Café, waarop een zelfgeschreven ‘poëem’ bij de toen recente dood van leden van de links-extremistische Rote Armee Fraktion gewoon werd voorgedragen. Na zo’n avond over ‘de huidige situatie in Chili’ schrijft ‘een speciale medewerker’: ‘Chileens verzet nog niet gebroken’. Als een optreden van de band Blondie in de Stadsgehoorzaal na een ‘geruchtmakende weigering’ van de directeur niet doorgaat, ‘durft’ Oma punkband The Softies te programmeren. Het concert werd ‘met angst en vreze door met name politie en buurtbewoners’ tegemoetgezien, maar men constateerde na afloop: ‘"punk" is blijkbaar toch een muzieksoort en geen synoniem voor ongeremde agressie.’ Dat waren nog eens tijden, nu het vonnis van duizend euro inmiddels onherroepelijk is geworden.
‘Studenten deden nog mee om eindelijk het CDA-gat in de studentenmarkt op te vullen’. Anno 2018 moet het dus over een andere boeg. Groningen loopt niet voor met een schamel raadsfractie die niet eens voor elkaar kan krijgen dat studenten betaalbaar onder dak kunnen. Trouwens boeg moet je anders uitspreken namelijk boeG ggggggg, met de klanktoon achterin de keel, zo heugt het.....dan klemtoon op Hhhhhh.
‘Daar had ik geen zin in riep Oma. Ze deed moeilijk; gedoe met vormingswerk, gemeentepolitiek en zo. Ik dacht studeren is gezellig, dus daar hoef ik niet in. Ik wilde niet tussen de ballen’, blikte Oma terug. Ik kreeg ook dat gedoe met projectgroepjes over gemeentepolitiek en zo, dáár komen eerstejaars niet voor. Die willen gezelligheid.’ Oma ging in een beleidscommissie. ‘We trokken een lijn van januari en januari en zeiden; hier moet een feest, en hier, en hier en hier.’ Zo ging dat. Nu moet je rechtszittingen hier, hier en hier plannen.
Dat Oma ‘niet altijd even lief geweest is in de berichtgeving’, was niet aanwezig bij de ‘naar wij mogen aannemen, stijlvolle plechtigheden’ . Wel wilde ‘Oma de krant vertellen dat er direct dertig leden waren dat men er na de feesten zeker honderd verwachtte. Ook benadrukte Oma dat ‘zeer beslist’ niet op ‘spijtoptanten mikte. ‘Maar je houdt het natuurlijk niet tegen hè.’
Oma heeft haar ingezonden brief nog niet klaar: ‘Hoe is het in godsnaam zó ver kunnen komen, dat in Groningen een stel weekdieren op hoofden gaan staan van mede leden. Oma hoopt zichzelf nog te onderscheiden "door absolute prioriteit te stellen aan het gezelligheidsleven"’. Oma doet nu al schriftelijke voorstellen aan " De Mol producties " Oma adopteert een student of Opa een studente. Zo doorbreek je de eenzaamheid met zo'n jong mens in huis in het lege slaapkamertje.
Bij Oma thuis is een plek waar ‘de bespijkerpakte blower en de semi-corpsbal samen gezelligheid zitten te vieren’. De politiek moet op bij Oma buiten de deur blijven, maar als ik doorvraag laat Oma zichzelf direct uit de tent lokken door een vraag over de Apartheid dat wil ze niet in haar huis de discussie over Sint.
Tussen de kleurplaten voor kinderen van universiteitsmedewerkers (met een hoogleraar kunstgeschiedenis in de wedstrijdjury) en aankondigingen van erotische filmvertoningen, kwamen er ook genoeg actiegroepen langs: Chili Front, de Nederlandse Actiegroep Noord-Amerikaanse Indianen, de Vietnam Werkgroep, Stop de N-bom, stop de kernwapenwedloop, de fietsbond. Overgaande waanwinden volgens Oma.
Echte verenigingsverhalen worden wat zeldzamer. Maar de beschikking hebben over een jacquet, rokkostuum of smoking op de juiste momenten’ ik hoor het aan.
In de jaren negentig rijden studenten met busjes vol hulpgoederen naar de oorlogsgebieden in ex-Joegoslavië. De invoering van de tempobeurs zorgde intussen in 1993 voor een dip in de inschrijvingen; wie in z’n eerste jaar niet minstens een kwart (!) van z’n studiepunten haalde, moest z’n stufi later terugbetalen. Nadat Oma is uit gemompeld haar gebit in het gebitgebakje knalde, weet ik het verschil tussen vroeger en nu;.. nu zijn het makke schapen, vroeger waren het Goudvissen blup. Fijne week verder.
